RSS feed

Tagarchief: herinnering

De tijd staat even stil

Geplaatst op

De tijd staat even stil als je afscheid neemt van een dierbaar iemand. Je ziet een donkerbruine houten kist met 8 houten handvaten versiert met witte en rode bloemen. Onwennig sta je daar met de hele familie omheen. De medewerker van het crematorium weet precies wat hij moet doen en legt alles uit over wat er gebeuren gaat. Je kijkt hem aan met een soort van bewondering maar denkt bij jezelf: “Het is zijn werk, maar wat doet hij dat goed. Met een zakelijkheid bijna zonder emotie.”

De pastoor komt in zijn gewaad aangelopen vanaf het altaar naar achteren in de kerk. Hij heeft een draadloze microfoon in zijn handen en roept er woorden door die je na tien seconden weer vergeten bent. De zes lijkdragers pakken de kist vast na een korte instructie en dragen tante van een laag platformpje af, waarna de kist voor het altaar gerold wordt met de stoet familie tergend langzaam erachteraan, aanschouwd door verdere familie, vrienden en bekenden die al in de kerkbanken plaats hebben genomen. De kist komt tot stilstand vlak voor het altaar met de bovenkant gericht naar het kruisbeeld van de Here Jezus. De naaste familie neemt plaats in de banken aan de rechterkant van de kerk.

Het kerkkoor zingt een tragisch liedje en de pastoor murmelt daarna zijn eucharistie af. Veel woorden gaan langs je heen door het intens verdriet wat je voelt van alle kanten, met als tranentrekker het uitdelen van de rouwprentjes door de medewerker van het crematorium. Zoals dat altijd gaat.

We krijgen een zwart vlaggetje met een wit kruis aan het autoraam geklemd met de instructie dat we de lichten aan moeten doen en het raampje dicht moeten houden, zodat het vlaggetje niet wegwaait. In een begrafenisstoet rijden we met een stuk of tien auto’s achter de zilverkleurige lijkwagen aan. Geen enkele automobilist verbreekt de stoet tijdens de schijnbaar oneindige route naar het crematorium.

We worden ontvangen in het crematorium, dat tussen veel groen ligt en een serene uitstraling heeft, in ‘De gezinskamer’, waar een hoekbank staat, een speelhoekje voor kinderen en een kastje met koffie en te weinig koffiekopjes.  Even later mag de naaste familie als eerste naar binnen in wat ik noem de rouwzaal. Tante Mia’s kist staat op een hoog rond houten plateau en haar foto van het rouwprentje prijkt daar links en rechts van op grote flatscreens. Klassieke muziek klinkt door het surround systeem en verdere familie, vrienden en bekenden vullen daarna de zaal met banken en stoelen in gebogen vorm. Na een korte en emotionele plechtigheid neemt iedereen afscheid van haar tijdens het hartverscheurende ‘Ave Maria’. De naaste familie blijft achter en vormt een kring om haar kist als laatste eerbetoon. Haar kinderen noemen nog een aantal levenswijsheden die zij altijd bezigde en namen daarna ook afscheid.

In de eetzaal krijgen we luxe broodjes, vlaai, koffie en thee. Eerst wat onwennig en velen nog met tranen in de ogen zitten we aan tafels en later wordt er uitvoerig gepraat over haar en de dingen des levens. Het was een mooie dienst.

We nemen afscheid van elkaar, stappen in de auto en rijden weg. De zon breekt voor het eerst die dag weer door de wolken.

Dag tante Mia.

De tijd stond even stil

.tanteMia

Advertenties

Papa

Geplaatst op

pap10x15Papa

Ik heb dezelfde ogen

En ik krijg jouw trekken om mijn mond

Vroeger was ik driftig

Vroeger was jij driftig

Maar we hebben onze rust gevonden

En we zitten naast elkaar

En we zeggen niet zoveel

Voor alles wat jij doet

Heb ik hetzelfde ritueel

Papa

Ik lijk steeds meer op jou

Ik heb dezelfde handen
En ik krijg jouw rimpels in mijn huid
Jij hebt jouw idee?n
Ik heb mijn idee?n
En we zwerven in gedachten
Maar we komen altijd thuis
De waarheid die je zocht
En die je nooit hebt gevonden
Ik zoek haar ook
En tevergeefs
Zolang ik leef
Want papa, ik lijk steeds meer op jou

Vroeger kon je streng zijn
En ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte
Ik heb een goddeloos geloof
En ik hou van elke vrouw
En misschien ben ik geworden
Wat jij helemaal niet wou
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Jij gelooft in God
Dus jij gaat naar de hemel
En ik geloof in niks
Dus we komen elkaar na de dood
Na de dood nooit meer tegen
Maar papa
Ik hou steeds meer van jou

bron: http://www.stefbos.nl

Train featuring Ashley Monroe – Bruises

Geplaatst op

Haven’t seen you since high school
Good to see you’re still beautiful
Gravity hasn’t started to pull
Quite yet- I bet you’re rich as hell

One that’s five, and one that’s three
Been two years since he left me
Good to know that you got free
That town I know is keeping you down on your knees

Chorus:
These bruises
Makes for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone in how you’ve been
Everybody loses-we all got bruises
We all got bruises

Have you seen him?
Not in years
How ‘bout her?
No, but I hear
She’s in Queens with the man of her dreams
Funny, back then she said that about you
Que sera, you’ll never guess who I saw
Remember Johnny B?
Remember him? We’re best friends practically
Let’s do the soon again… ten years is that what it been?
Can’t believe how time flies by
Leaving you makes me wanna cry

Chorus:
These bruises
Make for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone and how you’ve been
Everybody loses
We all got bruises
We all got bruises

I would love to fix it all for you
I would love to fix you too
Please don’t fix a thing-whatever you do

These bruises
Make for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to know you got a friend
And to remember now and then
Everybody loses

These bruises
Make for more better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone in how you’ve been
Everybody loses

Everybody loses
Everybody loses
We all got bruises
We all got bruises
We all got bruises