RSS feed

Tagarchief: rust zacht

De tijd staat even stil

Geplaatst op

De tijd staat even stil als je afscheid neemt van een dierbaar iemand. Je ziet een donkerbruine houten kist met 8 houten handvaten versiert met witte en rode bloemen. Onwennig sta je daar met de hele familie omheen. De medewerker van het crematorium weet precies wat hij moet doen en legt alles uit over wat er gebeuren gaat. Je kijkt hem aan met een soort van bewondering maar denkt bij jezelf: “Het is zijn werk, maar wat doet hij dat goed. Met een zakelijkheid bijna zonder emotie.”

De pastoor komt in zijn gewaad aangelopen vanaf het altaar naar achteren in de kerk. Hij heeft een draadloze microfoon in zijn handen en roept er woorden door die je na tien seconden weer vergeten bent. De zes lijkdragers pakken de kist vast na een korte instructie en dragen tante van een laag platformpje af, waarna de kist voor het altaar gerold wordt met de stoet familie tergend langzaam erachteraan, aanschouwd door verdere familie, vrienden en bekenden die al in de kerkbanken plaats hebben genomen. De kist komt tot stilstand vlak voor het altaar met de bovenkant gericht naar het kruisbeeld van de Here Jezus. De naaste familie neemt plaats in de banken aan de rechterkant van de kerk.

Het kerkkoor zingt een tragisch liedje en de pastoor murmelt daarna zijn eucharistie af. Veel woorden gaan langs je heen door het intens verdriet wat je voelt van alle kanten, met als tranentrekker het uitdelen van de rouwprentjes door de medewerker van het crematorium. Zoals dat altijd gaat.

We krijgen een zwart vlaggetje met een wit kruis aan het autoraam geklemd met de instructie dat we de lichten aan moeten doen en het raampje dicht moeten houden, zodat het vlaggetje niet wegwaait. In een begrafenisstoet rijden we met een stuk of tien auto’s achter de zilverkleurige lijkwagen aan. Geen enkele automobilist verbreekt de stoet tijdens de schijnbaar oneindige route naar het crematorium.

We worden ontvangen in het crematorium, dat tussen veel groen ligt en een serene uitstraling heeft, in ‘De gezinskamer’, waar een hoekbank staat, een speelhoekje voor kinderen en een kastje met koffie en te weinig koffiekopjes.  Even later mag de naaste familie als eerste naar binnen in wat ik noem de rouwzaal. Tante Mia’s kist staat op een hoog rond houten plateau en haar foto van het rouwprentje prijkt daar links en rechts van op grote flatscreens. Klassieke muziek klinkt door het surround systeem en verdere familie, vrienden en bekenden vullen daarna de zaal met banken en stoelen in gebogen vorm. Na een korte en emotionele plechtigheid neemt iedereen afscheid van haar tijdens het hartverscheurende ‘Ave Maria’. De naaste familie blijft achter en vormt een kring om haar kist als laatste eerbetoon. Haar kinderen noemen nog een aantal levenswijsheden die zij altijd bezigde en namen daarna ook afscheid.

In de eetzaal krijgen we luxe broodjes, vlaai, koffie en thee. Eerst wat onwennig en velen nog met tranen in de ogen zitten we aan tafels en later wordt er uitvoerig gepraat over haar en de dingen des levens. Het was een mooie dienst.

We nemen afscheid van elkaar, stappen in de auto en rijden weg. De zon breekt voor het eerst die dag weer door de wolken.

Dag tante Mia.

De tijd stond even stil

.tanteMia

Advertenties

Rust zacht.

Geplaatst op

Vrijdag, 26 oktober 2012.

We parkeerden onze auto voor onze garage. De buurman kwam naar buiten en vroeg of we even naar binnen konden komen. Ik zei: “We hebben bezoek binnen zitten dat op ons wacht”. Hij zei: “Kom toch maar even naar binnen, ik moet jullie wat vertellen”. “Nou heel even dan”, zei ik.

Eenmaal binnen vertelde hij ons dat hij ongeneeslijk ziek was. “Niets meer aan te doen, uitzaaiingen door het hele lichaam”, vertelde hij hevig geëmotioneerd. We stonden perplex. Wisten niet wat me moesten zeggen. “Geniet van het leven”, zei zijn vrouw. “Dat hebben wij ook altijd gedaan”. “Dat doen wij ook”, was ons antwoord.

“Niets meer aan te doen”, herhaalde hij.

“Ik wou dit jullie graag persoonlijk vertellen, ik wacht al twee weken op een goed moment om jullie binnen te roepen. Voordat jullie het van iemand anders te horen zouden hebben gekregen”.

“Niets meer aan te doen, heeft de dokter gezegd”.

“We komen binnenkort aan, als we meer tijd hebben”, zei mijn vrouw. “Dat is goed, ga nu maar naar jullie bezoek”.

Ik was sprakeloos. Ik had ruim drie jaar geleden afscheid van mijn vader moeten nemen na een lange lijdensweg. Alles kwam weer boven en ik wist welke moeilijke weg deze twee mensen stond te wachten. Ik kon er niet mee omgaan en stelde het bezoek aan de buurman keer op keer uit. Het was zo gemakkelijk eigenlijk. Regelmatig zag ik hem zitten op de bank als ik mijn auto voor mijn huis parkeerde. Het scheelde vijf meter, maar voor mij was het een onoverkomelijke afstand. Eergisteren nam ik mij voor om morgen, meteen na het werk, even binnen te lopen. Ik deed het niet.

Vanmiddag stond de lijkwagen voor hun deur.

De Dood haalt ons allemaal in.

Rust zacht buurman.