RSS feed

Tagarchief: Leven

De tijd staat even stil

Geplaatst op

De tijd staat even stil als je afscheid neemt van een dierbaar iemand. Je ziet een donkerbruine houten kist met 8 houten handvaten versiert met witte en rode bloemen. Onwennig sta je daar met de hele familie omheen. De medewerker van het crematorium weet precies wat hij moet doen en legt alles uit over wat er gebeuren gaat. Je kijkt hem aan met een soort van bewondering maar denkt bij jezelf: “Het is zijn werk, maar wat doet hij dat goed. Met een zakelijkheid bijna zonder emotie.”

De pastoor komt in zijn gewaad aangelopen vanaf het altaar naar achteren in de kerk. Hij heeft een draadloze microfoon in zijn handen en roept er woorden door die je na tien seconden weer vergeten bent. De zes lijkdragers pakken de kist vast na een korte instructie en dragen tante van een laag platformpje af, waarna de kist voor het altaar gerold wordt met de stoet familie tergend langzaam erachteraan, aanschouwd door verdere familie, vrienden en bekenden die al in de kerkbanken plaats hebben genomen. De kist komt tot stilstand vlak voor het altaar met de bovenkant gericht naar het kruisbeeld van de Here Jezus. De naaste familie neemt plaats in de banken aan de rechterkant van de kerk.

Het kerkkoor zingt een tragisch liedje en de pastoor murmelt daarna zijn eucharistie af. Veel woorden gaan langs je heen door het intens verdriet wat je voelt van alle kanten, met als tranentrekker het uitdelen van de rouwprentjes door de medewerker van het crematorium. Zoals dat altijd gaat.

We krijgen een zwart vlaggetje met een wit kruis aan het autoraam geklemd met de instructie dat we de lichten aan moeten doen en het raampje dicht moeten houden, zodat het vlaggetje niet wegwaait. In een begrafenisstoet rijden we met een stuk of tien auto’s achter de zilverkleurige lijkwagen aan. Geen enkele automobilist verbreekt de stoet tijdens de schijnbaar oneindige route naar het crematorium.

We worden ontvangen in het crematorium, dat tussen veel groen ligt en een serene uitstraling heeft, in ‘De gezinskamer’, waar een hoekbank staat, een speelhoekje voor kinderen en een kastje met koffie en te weinig koffiekopjes.  Even later mag de naaste familie als eerste naar binnen in wat ik noem de rouwzaal. Tante Mia’s kist staat op een hoog rond houten plateau en haar foto van het rouwprentje prijkt daar links en rechts van op grote flatscreens. Klassieke muziek klinkt door het surround systeem en verdere familie, vrienden en bekenden vullen daarna de zaal met banken en stoelen in gebogen vorm. Na een korte en emotionele plechtigheid neemt iedereen afscheid van haar tijdens het hartverscheurende ‘Ave Maria’. De naaste familie blijft achter en vormt een kring om haar kist als laatste eerbetoon. Haar kinderen noemen nog een aantal levenswijsheden die zij altijd bezigde en namen daarna ook afscheid.

In de eetzaal krijgen we luxe broodjes, vlaai, koffie en thee. Eerst wat onwennig en velen nog met tranen in de ogen zitten we aan tafels en later wordt er uitvoerig gepraat over haar en de dingen des levens. Het was een mooie dienst.

We nemen afscheid van elkaar, stappen in de auto en rijden weg. De zon breekt voor het eerst die dag weer door de wolken.

Dag tante Mia.

De tijd stond even stil

.tanteMia

Advertenties

Ik ben vanmorgen wakker geworden.

Geplaatst op

Ik ben vanmorgen wakker geworden. Op zich is dat niet zo speciaal zou je denken. Je word toch elke morgen nadat je de avond of de nacht ervoor bent gaan slapen wakker? Toch?

Ik las gisteravond op Twitter een naar bericht. Ik weet niet precies hoe het gegaan is, maar iemand die ik volgde is niet meer wakker geworden. 13 dagen geleden had hij zijn laatste tweet gezet zag ik nadat ik het slechte nieuws gelezen had en terugkeek in zijn tijdlijn. Zijn dochter verspreidde het nieuws onder zijn account op Twitter:

‘Met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart moet ik mededelen dat mijn lieve vader gisteren is overleden. Afzender @S (dochter).’

‘Maandag is er in besloten kring een begrafenis, waar ik ook namens zijn followers afscheid wil nemen, dus als iemand een speciaal bericht voor papa heeft, zou ik die graag ontvangen en aan hem voorlezen.’

Ik kreeg koude rillingen over mijn rug. Zijn naam en ava waren sinds dit voorjaar bekend geworden voor mij. Hij reageerde vaak op mijn, vaak laat op de avond en nachtelijke sessies, #MindDJ ‘optredens’ op Twitter. Songteksten, links naar YouTube, titels van liedjes of alleen fragmenten van tekst zet ik dan in een tweet met deze hashtag. Veel mensen, waaronder hij, vinden dat leuk en raden dan graag mee welk plaatje ik op dat moment draai en hier via de boxen de kamer in galmt.

Ik reageerde op de tweets van zijn dochter:  ‘Jouw vader vond t leuk om te raden welke plaatjes ik draaide op twitter en we dronken virtueel drankjes. #MindDJ. Gecondoleerd. Waarop ze antwoordde: ‘Wat leuk, daar herken ik hem helemaal in! Dankuwel,  voor u ook.

Tranen sprongen in mijn ogen. Het doet je beseffen dat je moet genieten van het leven en je niet al teveel zorgen moet maken. Alles is relatief.

Rust zacht @WarnerH en raadt mijn plaatjes in de hemel.

Worden wij morgenvroeg weer wakker en wensen wij elkaar weer een goedemorgen?

warner

Zeg me dat alles weer goed komt.

Geplaatst op

Zeg me dat alles weer goed komt,

En ik zal je weer vertrouwen.

Zeg me dat alles weer goed komt,

Dan loop ik weer naar die stip aan de horizon,

Zeg me dat alles weer goed komt,

En ik zal niet meer zeuren.

Zeg me dat alles weer goed komt,

Dan geef je mij weer vleugels.

Zeg me dat alles weer goed komt,

En ik zal de zon weer zien schijnen.

Zeg me dat alles weer goed komt,

Dan zullen de bloemen weer gaan bloeien.

Zeg me dat alles weer goed komt,

En ik zal er weer zijn zoals ik mij kende.

Zeg me dat alles weer goed komt,

Dan vertrouw ik je weer, mijn hersenloze ziekte.

TS

De blinde en de kam

Geplaatst op

Er lag een oude haarborstel op tafel afgelopen week. Mijn puber dochter is nogal van de stille hints dus ik dacht: ‘Ze wil een nieuwe’.

Vandaag liep ik in mijn werkpauze met mijn collega’s door de Roermondse stad. Eén van hen moest van zijn vrouw iets halen bij het Kruidvat. We liepen alle vier naar binnen, want in de winkel was het lekker warm.

Zo aan de ingang staand besloten we wat rond te kijken in de winkel. Het eerste wat ik tegenkwam was een wand met kammen en borstels. Ik herinnerde mij de borstel op tafel en zocht een ronde borstel uit voor mijn dochter.

Naast mij stond een bijna blinde man en een verkoopster. De man vroeg of de verkoopster voor hem een kam van het rek kon uitzoeken. De verkoopster liet de man een borstel zien. ‘Wat kost deze?’, vroeg de man. ‘Weet ik niet’, zei de verkoopster, ‘Er staat geen prijs op, die moet u even scannen bij de kassa’.

De verkoopster pakte een volgende borstel van het rek waarop wel een prijskaartje hing. Hij bekeek de borstel weer van heel dichtbij en verontschuldigend zei hij dat hij zoiets niet bedoelde, terwijl hij wel de prijs van de borstel vroeg. “3,50 euro”, vertelde de verkoopster. Hij vond dat aan de prijzige kant.

Ik kon het tafereel niet meer aanzien.

‘Ik denk dat meneer zoiets bedoeld’, zei ik en hield de verkoopster een ouderwetse zwarte kam voor. Aan de ene helft grovere kamnaalden en de andere helft dunnere. ‘Ja, die bedoel ik!’, zei de bijna blinde man. ‘Maar dan kleiner’.

Ik zocht een kleinere kam uit met dezelfde kenmerken. Ook een zwarte. De laatste zwarte die aan het rek hing. Ik hield de man de kam voor. ‘Die is goed, maar ik wil er graag twee hebben’. Ik pakte dezelfde kam, maar dan in een andere kleur. ‘Dit is dezelfde kam, maar dan in een andere kleur’, zei ik. ‘Dat maak niet zoveel uit, dank u wel’, zei de bijna blinde man, en hij liep naar de kassa.

En zo geschiedde.

Geplaatst op

‘Vrijdag heb ik een kinderfeestje, dan kan ik u niet euthaniseren’, zei de huisarts. ‘Zaterdagmorgen om 10 uur zou wel kunnen’
‘Dat is goed’, zei de buurman. ‘Als het niet anders kan, dan zien we elkaar zaterdagmorgen’. En zo geschiedde…

Rust zacht.

Geplaatst op

Vrijdag, 26 oktober 2012.

We parkeerden onze auto voor onze garage. De buurman kwam naar buiten en vroeg of we even naar binnen konden komen. Ik zei: “We hebben bezoek binnen zitten dat op ons wacht”. Hij zei: “Kom toch maar even naar binnen, ik moet jullie wat vertellen”. “Nou heel even dan”, zei ik.

Eenmaal binnen vertelde hij ons dat hij ongeneeslijk ziek was. “Niets meer aan te doen, uitzaaiingen door het hele lichaam”, vertelde hij hevig geëmotioneerd. We stonden perplex. Wisten niet wat me moesten zeggen. “Geniet van het leven”, zei zijn vrouw. “Dat hebben wij ook altijd gedaan”. “Dat doen wij ook”, was ons antwoord.

“Niets meer aan te doen”, herhaalde hij.

“Ik wou dit jullie graag persoonlijk vertellen, ik wacht al twee weken op een goed moment om jullie binnen te roepen. Voordat jullie het van iemand anders te horen zouden hebben gekregen”.

“Niets meer aan te doen, heeft de dokter gezegd”.

“We komen binnenkort aan, als we meer tijd hebben”, zei mijn vrouw. “Dat is goed, ga nu maar naar jullie bezoek”.

Ik was sprakeloos. Ik had ruim drie jaar geleden afscheid van mijn vader moeten nemen na een lange lijdensweg. Alles kwam weer boven en ik wist welke moeilijke weg deze twee mensen stond te wachten. Ik kon er niet mee omgaan en stelde het bezoek aan de buurman keer op keer uit. Het was zo gemakkelijk eigenlijk. Regelmatig zag ik hem zitten op de bank als ik mijn auto voor mijn huis parkeerde. Het scheelde vijf meter, maar voor mij was het een onoverkomelijke afstand. Eergisteren nam ik mij voor om morgen, meteen na het werk, even binnen te lopen. Ik deed het niet.

Vanmiddag stond de lijkwagen voor hun deur.

De Dood haalt ons allemaal in.

Rust zacht buurman.

Snuffie de Hamster

Geplaatst op
Snuffie

Snuffie

Begin 2001 kochten we een hamster. De hamster kreeg van de kinderen de naam Snuffie. Snuffie was lief. Heel lief. Snuffie kostte 5 gulden. Zijn kooi, met allerlei huisjes en bochten van de vloer naar de buffetkast kostte 150 gulden. Snuffie werd goed verzorgd. Hij had zijn natje en zijn droogje. Dochterlief was toen 7 en zoonlief 4. We hadden pas ons tweede huis gekocht. Het was een gezellige beestenboel, samen met Benji, onze schapendoes en het tropisch aquarium.

Op een morgen, twee en een half jaar later, keken we in de kooi van Snuf. Hij lag, schijnbaar levenloos, in een huisje bovenin zijn doolhof. De kinderen moesten we nog uit bed halen. Het zou natuurlijk een drama worden als we het zouden vertellen als ze naar beneden kwamen, vlak voor ze naar school moesten. Tactvol, als ouders nog kunnen zijn tegen kleine kinderen, verborgen we het aankomende drama voor ze. Ik ging werken. Ankarin bracht de kids naar school.

Bij terugkomst bleek Snuffie nog lichtjes te ademen. Heel af en toe bewoog hij nog een beetje. Ankarin lichtte mij daarover in via de telefoon (SMS en Whatsapp bestond toen nog niet…). We besloten om Snuffie naar de dierenarts te brengen voor verdere diagnose.

Daar aangekomen bleek dat Snuffie uitdrogingsverschijnselen had en een langzame dood zou sterven. Om dat te voorkomen stelde de dierenarts voor om hem een spuitje te geven om hem uit zijn lijden te verlossen. Dat vonden we een goed idee. Hij rekende af voor 35 euro.

We hebben met ons hele gezin ’s avonds Snuffie begraven in een kartonnen doosje, met tekeningen van de kinderen erbij. Hij had een fijn leven gehad. Helaas maar kort. Twee en een half jaar is hij geworden. Maar voor een hamster is dat best lang.

Wat zou jij doen als je wist dat je nog twee en een half jaar te leven had?