RSS feed

Tagarchief: vriendschap

Zijn eigen wereld (deel 2)

Geplaatst op

Ik kreeg een liedje…

Walking in the air, floating the sky…
Floating in the air…

We’re walking in the air
We’re floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

We’re holding very tight
I’m riding in the midnight blue
I’m finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like trees
The rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouth
Taken by surprise
Nobody down below believes their eyes

We’re surfing in the air
We’re swimming in the frozen sky
We’re drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Arousing of a mighty monster from its sleep

We’re walking in the air
We’re dancing in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

Advertenties

50.000e tweet

Geplaatst op

Twitter. Wat doe je ermee? Wat heeft het voor nut? Ik vraag het me soms af. Niet dat je ongezellig bent of zo. Of kwetsend. Of ongeïnteresseerd. Of dat je mij gewoon negeert. Of antwoorden geeft die ik niet had verwacht. Of totaal geen reactie geeft als ik een tweet zet. Of dat je mij niet terug volgt.

De meeste tijd ben je heel leuk hoor! En heel lief! Je bent echt om van te houden!

Ik zet vaak tweets waarop ik geen reactie verwacht. Dan wil ik grappig of gevat zijn. Mijn intellect tonen aan jou. Goh, wat ben ik toch interessant. Ik verander mijn ava regelmatig zodat ik onder je aandacht blijf. Aandacht is leuk! Toch?

Ik speel een rol op Twitter. Ik wil je amuseren en daarmee interactie krijgen. Ik speel van tijd tot tijd de #MindDJ. Zet tweets neer met songteksten of verwijzingen naar Youtube, omdat ik mijn gedachtes in je hoofd tracht te planten.

Ik maak grapjes, reageer op je ava veranderingen, flirt met je, drink een drankje met je. Dat is gezellig toch?

Ik speel een rol op Twitter. In werkelijkheid ben ik best serieus en een beetje verlegen. Toch heb ik die verlegenheid een heel stuk overwonnen. Dankzij jou!

Dankzij jou kreeg ik nieuwe kansen in mijn werkend leven. Nieuwe uitdagingen. En daar ben ik dankbaar voor.

Dankjewel Twitter!

twitter1

Tamagotchi vrienden.

Geplaatst op

tamagotchiSinds begin vorig jaar heb ik een hele hoop Tamagotchi vrienden op Social Media erbij gekregen. Ik verzorg ze goed en koester ze zoveel mogelijk. Het is niet zo moeilijk om voor een Tamagotchi vriend of vriendin te zorgen. Af en toe geef je ze wat leesvoer, advies, een grappig antwoord of een oprecht compliment.

De meeste Tamagotchi’s, in de vierkante ava’s, blijven gezellig bij je, maar heel af en toe haken ze af. Waarschijnlijk omdat ze een regeltje van maximaal 140 tekens hebben gelezen dat ze niet leuk hebben gevonden of omdat ze mijn gezelschap gewoon zat zijn. De Tamagotchi gaat dan dood. Maar al snel verschijnen er nieuwe en meestal nog veel aardigere.

Ik praat tegen ze. Ze praten terug. Meestal. Niet altijd. Als een Tamagotchi het hoog in zijn of haar bol heeft praat hij/zij niet terug, want hij/zij vindt dat wel stoer. De stoere Tamagotchi blijft wel aan je hangen, want dat is goed voor zijn/haar imago, maar eigenlijk wil hij/zij niet meer gevoed worden en kan zichzelf in stand houden.

Er zijn maar een handvol Tamagotchi’s waarvoor ik echt een warm hart heb. En ik merk dat dat wederzijds is. En juist die worden echte vrienden. Voor het leven.

Tamagotchi (bron: Wikipedia)

Het is vrij eenvoudig om voor een Tamagotchi te zorgen. Nadat de Tamagotchi is aangezet verschijnt een klein ei op de display en na enige tijd komt dit uit. Het wezentje dat uit het ei komt, kan verzorgd worden door op de drie knopjes te drukken. Zo kan men de Tamagotchi voeden, er mee spelen, het licht aan en uit doen (Tamagotchi’s slapen het liefst in het donker), medicijnen geven als de Tamagotchi ziek is, de leefruimte opruimen, straffen voor slecht gedrag en leeftijd, gewicht, honger, geluk en discipline controleren. De Tamagotchi kan de eigenaar ‘roepen’ (dat is: piepen) als hij iets nodig heeft. De Tamagotchi wordt ouder en groeit op. Hoe is afhankelijk van de kwaliteit van de verzorging.

Tamagotchi’s hebben vier groeifasen: baby, kind, tiener en volwassene. Traditioneel zijn er twee type tieners (een resulterend uit goede verzorging en een uit slechte verzorging) en zes typen volwassene (drie uit elk tienertype). Er zijn ook zogenaamde verborgen karakters, die verkregen worden door op een speciale manier met de Tamagotchi om te gaan. Tamagotchi zijn sterfelijk. Hun levensduur varieert van een paar dagen tot een paar weken, afhankelijk van de wijze waarop ze verzorgd worden.

Train featuring Ashley Monroe – Bruises

Geplaatst op

Haven’t seen you since high school
Good to see you’re still beautiful
Gravity hasn’t started to pull
Quite yet- I bet you’re rich as hell

One that’s five, and one that’s three
Been two years since he left me
Good to know that you got free
That town I know is keeping you down on your knees

Chorus:
These bruises
Makes for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone in how you’ve been
Everybody loses-we all got bruises
We all got bruises

Have you seen him?
Not in years
How ‘bout her?
No, but I hear
She’s in Queens with the man of her dreams
Funny, back then she said that about you
Que sera, you’ll never guess who I saw
Remember Johnny B?
Remember him? We’re best friends practically
Let’s do the soon again… ten years is that what it been?
Can’t believe how time flies by
Leaving you makes me wanna cry

Chorus:
These bruises
Make for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone and how you’ve been
Everybody loses
We all got bruises
We all got bruises

I would love to fix it all for you
I would love to fix you too
Please don’t fix a thing-whatever you do

These bruises
Make for better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to know you got a friend
And to remember now and then
Everybody loses

These bruises
Make for more better conversation
Loses the vibe that separates
It’s good to let you in again
You’re not alone in how you’ve been
Everybody loses

Everybody loses
Everybody loses
We all got bruises
We all got bruises
We all got bruises

Adem mijn adem. Peter Schaap.

Geplaatst op

De tijd staat stil voor jou en mij
Ik wist ’t altijd al, ik zou je tegenkomen
Kom nog een beetje dichterbij
Je was hier altijd al, hier ergens diep in mij

Refrain:
Adem mijn adem, voel wat ik voel
En ik zal jou zijn bij ’t vallen van de avond
Adem mijn adem, voel wat ik voel
En jij zult mij zijn, vrij zijn, deze nacht
Toen kwam je binnen in m’n huis
‘k Heb je meteen herkent, ik wist dat je zou komen
En als de zon straks ondergaat
Ben je vervuld van mij en ik, ik leef in jou

Refrain

En als je ooit nog weg zult gaan
Dan zit ik diep in jou, je kunt me niet verlaten
En als een vogel vliegen wil
Dan heeft ‘ie vleugels nodig net zoals ik jou

Zijn eigen wereld. (deel 1)

Geplaatst op

Na het zien van een film over twee hoog gevoelige kinderen werd hij aan het denken gezet. Hij had zich als kind altijd anders gevoeld en sinds kort wist hij dat er een naam voor zijn anders voelen was: Highly Sensitive Person. Hij had vol verbazing een boek gelezen waarin een HSP-jongen werd beschreven en hij had zich volledig in die jongen herkend. De schrijfster had hem kunnen observeren en had hetzelfde boek geschreven.

Als kind had hij de indrukken van buitenaf heftiger ervaren dan andere kinderen. Om zich te beschermen tegen al die indrukken creëerde hij zijn eigen wereld waarin hij zich veilig voelde en die hem gelukkig maakte. Hij kon volledig in die wereld opgaan waardoor hij vaak onbereikbaar was voor anderen. Hij had niemand nodig, want hij was niet alleen in zijn eigen wereld. Er waren altijd groene weilanden vol met kleurig bloeiende bloemen die heerlijk roken. Er vlogen elfjes en feeën rond en de kabouters woonden in hun rood met wit gestipte paddenstoelen. Hij was de prins op het witte paard die keer op keer de prinses wist te veroveren, waarna ze nog lang en gelukkig in hun witte sprookjeskasteel gingen wonen.

Nadat mama hem voor het slapen gaan een verhaaltje had verteld over kabouter Piet lag hij nog uren wakker, drukte zijn beer, die hij Joja had genoemd, tegen zich  aan en tuurde naar de trap, wachtend tot zijn ouders ook naar bed zouden komen, want hij was bang in het donker. Op een avond kwam er opeens een nijlpaardje in driedelig pak de trap op lopen waarvan hij zo schrok, dat hij jarenlang met zijn hoofd onder de dekens had geslapen, bang dat het nog eens zou terugkomen.

Toen hij 6 jaar was geworden zei zijn moeder: ‘Ga maar buiten spelen’. Hij antwoordde: ‘Nee, dat mag niet van oma’. Maar oma was al een tijdje geleden gestorven. Uiteindelijk waagde hij de stap en stapte naar buiten, de wijde wereld in die toen nog gewoon een straat was.

Hij groeide op tussen haast allemaal meisjes en snapte niks van ruwe spelletjes die jongens deden. Hij snapte niks van vechtende, boeren-  en schetenlatende jongens. Hij voelde zich veel beter op zijn gemak bij meisjes. Hij ging op scouting, omdat zijn ouders dat wilden, maar hield het maar twee weken vol, dit was niet zijn wereld. Hij las alle sprookjesboeken die in de bibliotheek te vinden waren, waardoor zijn fantasiewereld nog meer werd gevoed.

Op een dag liet hij een vriendinnetje toe in zijn wereld. Hij vertelde haar honderd uit hoe zijn wereld eruitzag en het meisje ging met hem mee. ’s Zomers bouwden ze een tentje op het grasveldje van de tuin van zijn ouders, waarin ze urenlang doorbrachten, veilig en beschermd voor de buitenwereld. Ze speelden The Wizard of Oz na, dé film bij uitstek die zijn ideale wereld vorm gaf. Ze gaven elkaar kusjes en de wereld was ideaal. Dit in schril contrast met de echte wereld die hard was. Hij wilde niet leven in die harde wereld, hij wilde leven in zijn eigen wereld.

De jaren van prille jeugd vlogen voorbij en langzamerhand werd het jongetje een puber en vergat wat zo belangrijk voor hem was: zijn eigen wereld.

Hoe zag jouw wereld eruit toen je nog kind was?