RSS feed

Maandelijks archief: januari 2013

En zo geschiedde.

Geplaatst op

‘Vrijdag heb ik een kinderfeestje, dan kan ik u niet euthaniseren’, zei de huisarts. ‘Zaterdagmorgen om 10 uur zou wel kunnen’
‘Dat is goed’, zei de buurman. ‘Als het niet anders kan, dan zien we elkaar zaterdagmorgen’. En zo geschiedde…

Advertenties

Rust zacht.

Geplaatst op

Vrijdag, 26 oktober 2012.

We parkeerden onze auto voor onze garage. De buurman kwam naar buiten en vroeg of we even naar binnen konden komen. Ik zei: “We hebben bezoek binnen zitten dat op ons wacht”. Hij zei: “Kom toch maar even naar binnen, ik moet jullie wat vertellen”. “Nou heel even dan”, zei ik.

Eenmaal binnen vertelde hij ons dat hij ongeneeslijk ziek was. “Niets meer aan te doen, uitzaaiingen door het hele lichaam”, vertelde hij hevig geëmotioneerd. We stonden perplex. Wisten niet wat me moesten zeggen. “Geniet van het leven”, zei zijn vrouw. “Dat hebben wij ook altijd gedaan”. “Dat doen wij ook”, was ons antwoord.

“Niets meer aan te doen”, herhaalde hij.

“Ik wou dit jullie graag persoonlijk vertellen, ik wacht al twee weken op een goed moment om jullie binnen te roepen. Voordat jullie het van iemand anders te horen zouden hebben gekregen”.

“Niets meer aan te doen, heeft de dokter gezegd”.

“We komen binnenkort aan, als we meer tijd hebben”, zei mijn vrouw. “Dat is goed, ga nu maar naar jullie bezoek”.

Ik was sprakeloos. Ik had ruim drie jaar geleden afscheid van mijn vader moeten nemen na een lange lijdensweg. Alles kwam weer boven en ik wist welke moeilijke weg deze twee mensen stond te wachten. Ik kon er niet mee omgaan en stelde het bezoek aan de buurman keer op keer uit. Het was zo gemakkelijk eigenlijk. Regelmatig zag ik hem zitten op de bank als ik mijn auto voor mijn huis parkeerde. Het scheelde vijf meter, maar voor mij was het een onoverkomelijke afstand. Eergisteren nam ik mij voor om morgen, meteen na het werk, even binnen te lopen. Ik deed het niet.

Vanmiddag stond de lijkwagen voor hun deur.

De Dood haalt ons allemaal in.

Rust zacht buurman.