RSS feed

Categorie archief: Vriendschap

Je t’aime. Mon non plus.

Geplaatst op

Toen ik 13 jaar was had ik een vriend die Jos heette, net als ik. Zijn vader was leraar Nederlands op mijn school, hij had altijd zo een bruinleren gilette aan. Ik zat in HAVO 1. Ik kwam vaak bij Jos thuis. Het was 1977. Zijn ouders waren zo’n typisch jaren zestig gezin. Ex hippies. Het was altijd een rommeltje in dat huis. Alles kon. Gezellig zootje.

Niet wat ik gewend was van thuis uit waar het altijd netjes en opgeruimd was. Jos had een broer: Frank. Frank was een jaar of 3 ouder dan Jos. Frank speelde gitaar en dat vond ik cool.

Frank had een singletje gekocht: Je t’aime, mon non plus van Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Het lied werd een internationale hit, hoewel het in vele landen was verboden omwille van de expliciet seksuele getintheid.

Voor het eerst hoorde ik mensen de liefde bedrijven op muziek, terwijl ik nog helemaal niet wist wat seks inhield. Ik vond het raar maar wel heel spannend.

Frank had echter de vinyl plaat kort na aankoop per ongeluk op een radiator gelegd waardoor het begin van het lied niet afspeelbaar was, omdat het vinyl gebogen was. Daarom had Frank het aan Jos gegeven.

Jos zette het singletje op ongeveer de helft op. Serge en Jane waren toen al midden in het liefdesspel bezig. Kreunden en steunden.

Pas jaren later heb ik het nummer vanaf het begin gehoord en wist toen pas dat voorspel ook bij seks hoort.

Ik hou van je
oh, ja ik hou van je
ik al evenmin
oh, mijn geliefde
als de besluiteloze golfslag
ga ik, ga ik en kom ik
tussen je lendenen
en ik
trek me terug,

ik hou van je, ik hou van je
oh, ja ik hou van je
ik al evenmin
oh mijn geliefde
jij bent de golfslag, ik het naakte eiland
je gaat en je komt
tussen mijn lendenen
je gaat en je komt
tussen mijn lendenen
en ik
keer weer naar jou,

ik hou van, je ik hou van je
ik al evenmin
oh, mijn geliefde
als de besluiteloze golfslag
ik ga ik ga en ik kom
tussen je lendenen
en ik
trek me terug

je gaat en je komt
tussen mijn lendenen
je gaat en je komt
tussen mijn lendenen
en ik
keer weer naar jou-

ik hou van je ik hou van je
oh, ja ik hou van je
ik evenmin
oh mijn geliefde
Het minnespel kent geen uitweg
ik ga en ik kom
tussen je lendenen
ik ga en ik kom
en ik trek mij terug
nee !
kom nu !

Er komt een dag.

Geplaatst op

Er komt een dag dat de liefde voor elkaar normaal gevonden gaat worden. Tot die dag gaan we gewoon door met wat God ons heeft ingefluisterd.

Mijn Puzzel (gastblog van Ankarin)

Geplaatst op
Familie: Je naasten heb je nabij.
Familie: Een deel heb je zelf verstoten.
Familie: Een deel kende je niet eens.
Je word ouder en alles verandert opeens.
Je zoekt zelf je verstoten familie op.
Je ontmoet familie die je niet kende.
Vrienden: Zo veel.
Vrienden: Illusie. …
Vrienden: Echt.
Je bent klaar met oppervlakkigheid.
Je verlaat en schenkt minder aandacht aan hun.
Je gaat je verdiepen en komt nieuwe betere vrienden tegen.
Pff het leven is geweldig als je puber bent. (vrijheid)
Pff het leven is zwaar als je in de kleine kinderen zit. (zorgzaamheid)
Pff het leven is mooi als je je eigen draad weer kan oppakken. (geluk en tevredenheid)
Ik hoop nog heel veel moois te zien, en te horen.
Ik hoop nog heel veel lieve vrienden en familie te ontmoeten.
Ik hoop mijn puzzel snel te kunnen leggen.
XXX
© Ankarin Beerens

Zijn eigen wereld. (deel 1)

Geplaatst op

Na het zien van een film over twee hoog gevoelige kinderen werd hij aan het denken gezet. Hij had zich als kind altijd anders gevoeld en sinds kort wist hij dat er een naam voor zijn anders voelen was: Highly Sensitive Person. Hij had vol verbazing een boek gelezen waarin een HSP-jongen werd beschreven en hij had zich volledig in die jongen herkend. De schrijfster had hem kunnen observeren en had hetzelfde boek geschreven.

Als kind had hij de indrukken van buitenaf heftiger ervaren dan andere kinderen. Om zich te beschermen tegen al die indrukken creëerde hij zijn eigen wereld waarin hij zich veilig voelde en die hem gelukkig maakte. Hij kon volledig in die wereld opgaan waardoor hij vaak onbereikbaar was voor anderen. Hij had niemand nodig, want hij was niet alleen in zijn eigen wereld. Er waren altijd groene weilanden vol met kleurig bloeiende bloemen die heerlijk roken. Er vlogen elfjes en feeën rond en de kabouters woonden in hun rood met wit gestipte paddenstoelen. Hij was de prins op het witte paard die keer op keer de prinses wist te veroveren, waarna ze nog lang en gelukkig in hun witte sprookjeskasteel gingen wonen.

Nadat mama hem voor het slapen gaan een verhaaltje had verteld over kabouter Piet lag hij nog uren wakker, drukte zijn beer, die hij Joja had genoemd, tegen zich  aan en tuurde naar de trap, wachtend tot zijn ouders ook naar bed zouden komen, want hij was bang in het donker. Op een avond kwam er opeens een nijlpaardje in driedelig pak de trap op lopen waarvan hij zo schrok, dat hij jarenlang met zijn hoofd onder de dekens had geslapen, bang dat het nog eens zou terugkomen.

Toen hij 6 jaar was geworden zei zijn moeder: ‘Ga maar buiten spelen’. Hij antwoordde: ‘Nee, dat mag niet van oma’. Maar oma was al een tijdje geleden gestorven. Uiteindelijk waagde hij de stap en stapte naar buiten, de wijde wereld in die toen nog gewoon een straat was.

Hij groeide op tussen haast allemaal meisjes en snapte niks van ruwe spelletjes die jongens deden. Hij snapte niks van vechtende, boeren-  en schetenlatende jongens. Hij voelde zich veel beter op zijn gemak bij meisjes. Hij ging op scouting, omdat zijn ouders dat wilden, maar hield het maar twee weken vol, dit was niet zijn wereld. Hij las alle sprookjesboeken die in de bibliotheek te vinden waren, waardoor zijn fantasiewereld nog meer werd gevoed.

Op een dag liet hij een vriendinnetje toe in zijn wereld. Hij vertelde haar honderd uit hoe zijn wereld eruitzag en het meisje ging met hem mee. ’s Zomers bouwden ze een tentje op het grasveldje van de tuin van zijn ouders, waarin ze urenlang doorbrachten, veilig en beschermd voor de buitenwereld. Ze speelden The Wizard of Oz na, dé film bij uitstek die zijn ideale wereld vorm gaf. Ze gaven elkaar kusjes en de wereld was ideaal. Dit in schril contrast met de echte wereld die hard was. Hij wilde niet leven in die harde wereld, hij wilde leven in zijn eigen wereld.

De jaren van prille jeugd vlogen voorbij en langzamerhand werd het jongetje een puber en vergat wat zo belangrijk voor hem was: zijn eigen wereld.

Hoe zag jouw wereld eruit toen je nog kind was?